Korkuyorum…

Seni bulamamaktan, bulduğumu sanmaktan, bulup ta

kaçırmaktan, bulduktan sonra hakkıyla yaşamamaktan korkuyorum… Bulmayı arzulamak ne kadar karşı konulmaz, bulmak ne kadar uzak…

“Bulma”yı umut etmekse ; hayat kaynağım, dayanağım, varlığım…

Sana kavuşmak ne kadar “var olmak”sa benim için, seni kaybetme korkusu o kadar “yok olmak”.

Ne varlığımdan eminim ne de yok olduğumdan. Bu masalın sonu nerede, nasıl biter, murada erer miyim bilmiyorum…

Sevgili, içimde gamlı bir sonbahar ezgisi…

Hasretim dağlarca omzumda…

Hasretim, ağzından alevler saçan ejderha…

Ah, bu ince sızı!

Ah, “bu sebepsiz hüzün”.

Ah, tüm ayrılıkların acısını yüreğime taşıyan,

Adını bir türlü koyamadığım kara sevda…

Ağlamak, kelimelerin ardına sığınmak, çözüm değil.

Sevgili,

Alıntı

Konuşulan konu acılar denizi

 

Alıntı

acılar denizi

Acılar Denizi

Ben acılar denizinde boğulmuşum
işitmem vapur düdüklerini , martı çığlıklarını
Dalgalar her gün bir başka kıyıya atar beni
Duyarım yosunların benim için ağladıklarını

Ölüyüm çoktan, bir baksana gözlerime
Gör, içindeki o kanlı cam kırıklarını
Bu ne karanlık , bu ne zindan gece böyle
Bütün gemiler söndürmüş ışıklarını

Ben acılar denizi olmuşum, yaklaşma
Sularım tuzlu, sularım zehir zemberek
Baksana; herkes içime dökmüş artıklarını

Bu karanlık bitse artık, bir ay doğsa
Bir deli rüzgar çıksa; alıp götürse
Yılların içimde bıraktıklarını...